You are the only one who knows...

و فقط من
نشسته ام
و کتابی
و صفحه لپتاپ
و یک بطری آبجو

نگاهش می کنم

بارها و بارها

هر زاویه بدنش

نگاهش

و حرکات مذبوحانه صورتش

بارها مرور می کنم

که شاید بخواهمش فقط برای یکبار

یا تکرار شود

اما طعمش را

احساس می کنم

و چه حس قبیحی

و دوستش دارم

بطری های آبجو

ظرف های نشسته

چند بطری خالی آب

و کاندومهای گره خورده

روی زمین

و

یک لیوان پر ویسکی

هیچکدام

برای من

تو

نه تو که می خوانی

آنکه من می خواهم

نمی شود

نشان خوبی است

این چند خط

وقتی می یابی

به نگاهی

هنوز عاشقیت

زنده ست

و

باز نمی دانمی دیگر

با نبود چشمانت

که من این روزها

هر لحظه

به پرستششان می رفتم

و نگاهش

و لمس انگشتش

و شبهای بی خوای

صبح بیدارم

نگاهش

آرام، گیرا

و آرامشش

کمی شیطنت بر طعم آن می افزاید

و من

باز

نمی دانم می زنم

یک بطری آبجو

نه دو تا را کنارم دارم

شب جمعه است

نه دو ساعتی از شنبه گذشته

و چقدر آرامم من

و هنور نمی دانم می زنم

آبی بالا سرم را دوست دارم

این روزها

زنده ترم

و

نمی دانم های بسیاری می زنم

به یک نگاه

دل رفت به سحر

میان همه فریادها و نگاه ها

شاید نداند

و نمی داند

که من

هنوز هم می توانم

به نگاهی

در خوابهایم

بلرزم

گوجه سبز

زندگی سبز

یاد سبز

باشد یا نباشد

احساس خوشایندی است

این نزدیکی

باید لذتی باشد در دیدنش

و اگر نه

تکه گوشتی است

که

با او می خوری

می خوابی

چغاله بادوم سال 2009

چشمانت

که مظلومانه گریه می کرد

از همیشه

زیباتر بود

***

به خاطرم می ماند

خورشید کوچکی

از میان انگشتانم می درخشید

و من

این من همیشگی

شادان

از تجربه هایم

و

در تکاپو

چشمهایت

لرزش تنت

نگاهت

و

طعم لبهایت

***

هزاران بوسه را

تمنایم

زمستانهای سرد و طولانی تری را دیده ام

و هیچ نترسیدم از

انگارها و انگارها

قدم که بر می دارم

اندیشه ام نیست که شطرنجم

مایعم یا گاز

و هورمون

همیشه

نگاهم

به تکه پارچه ای سفید

خیره مانده است

که من تکانش می دهم

چشمانت

که سر می خورند از روی نگاه من

و دست من

که هراسان

سر تا سر بدنت را

می کاود

و من

تو را درون لباسم می بینم