پیامی از سر ستایش

طبیعتی هوس انگیز دارد

نبض نشئگی نگاه

معتاد ستایشم

غریزه یا نشانه

هر چه هست

طبع زرد را نمی پسندد

بی زار نیستم

اما همان نیرو

می گوید

مراقب باش

نشسته بود
با چشمی عریان
نگاهم می کرد
من صدا کردم
قشنگ عاشقانه
و نگاه بود

چند روز مانده

این اند روز کمی کند است

به شوق دیدن فریادت

به انتظارم

شغال را چه حرمت است

که خود

از سیاهی روزش به زحمت است

به صدا آمده بود آن حجمی از اتاق
چه هوایی داغ تر از آن
نگاه چشم تو
خوب سوزان است
و حرف

و باز نوشته ای نمی تراود
و باز نمی دانم می زنم
نه از آنها که نمی دانستم
برای حال ما کلمه کم است و معنا مبهم
این همان نیایش است

...

رنجها برده فراوان هنر آموخته ام

از همه عشق تو را خوبتر آموخته ام

نی خطا گفته ام جز عشق ندارم هنری

در همه عمر همین یک هنر آموخته ام

اوحدی مراغه ای

 

وقتی من شادم

و تو می دانی

رمز لحظه ها جاری است

در آن سمت پنجره

شهری است که قدم ما را می خواهد

سپس بوس

به عقب چه می نگری

راه هموار است

مرا از شب گذشتن ماه ها است

بی دریغم

من به سپاس برخاستم

تمنایی از جنس چشمانت

،سرخوشیی به طعم

ماندگارم

کاغذهایی که لازم نیست

تکه هایی که دیگر یادی نیست

عشق و عقل و تجربه

و

خانه ای که با تو

حالا مشتاق ترم

و خاکم سرسبز

پیداست که من

در سکوتی از شنیدن

به انتهایی می اندیشم

که تو

تا انتها در آنی

صبح به روزی رفتم

ساعتها را به ثانیه مرور کردم

شب تا نیمه گذشته

کوچه را دویدم

تا در انتها خانه ام

بستری گرم باشد

چون همیشه

و من آرمیدم

من باید پخته می شدم

من باید ساخته می شدم

تا بسان مردی باشم

که در راه تو قدم بردارم

حال ایستاده ام

به دید نمی آید

تحول زمان

نقش او پیداست

او بسان چشمهایش

نیرویی چنان دارد

وقتی چشمانت

بر خطوط من می لغزد

وقتی نگاهت گاهی حیران می ماند

و وقتی که من مست از آنهمه حسم

پرستش دیگر سزاوار توصیف نیست

این شعرها در جواب صفحه 11 و صفحه 17 کتابت است از طرف بابا

پژواک

صفحه 11


کلمات
گاهی گم می شوند
اما صدایشان می آید

صداهایی که
پاری وقتا
خوبند
و
پاری وقتا هم

نه
اما هر چند هستند
ما را می برند تا آنطرف خیال
تا مرز خاطره ها
تا آخر یادها
و در آخر
تو می مانی و من
نباید سکوت بکنی



صدایت خوبست
باشد که بشود

شبگرد 30/3/85





صفحه 17


چقدر تنهاست
این مرد
حتی اگر مردانه بگرید
هیچکس او را نمی بیند
که بخندد
نمی دانم چرا همیشه مرد ها تنها هستند ؟
یادت هست
سهراب هم تنها بود
علی هم تنهاست
شاید
همیشه باید یک جوری تنها باشیم
میدانم کسی هست که
از آن دور تر ها
صورتمان را
ببوسد



شبگرد 30/3/85
م شبگرد - محمد علی جوزی

به سادگی یک فکر کوتاه است

نیاندیشید، که عمق خیستان نخواهد کرد

به ظرافت یک برگ در سی و اند عمرم

آرام نگاه کنید می یابید