چند کلمه نوشتم

خط زدم

تا تو نخوانی

***

تویی که می رقصانی

این آتش را

چشم بر هم زدنت

زرتشت را

مدهوش سازد

از شرر

تو کجایی

فکر کردی جایت را کسی می گیرد

تو تنها هستی

این میان

همین یک دو کلمه

شبم را سحر می سازد

این شبها

که آرام می خوابم را

از که دارم

این دل دونده مدهوش

این نگاه آرام را

از چه دارم

***

یک بوسه بر گوشه لبت

کافیست

دچار شده ام

سحر سحر چیز غریبی نیست

سالهاست که بیدارم می کند

اما

دچار عادت شدن چیز دیگری است

سنگینی احساس سینه ام را می فشارد

با تو هیچ نمی خواهم

15/11/76

***

تولدت مبارک

صبح شده بود

و من

هنوز طعم لبهایت را

تجربه می کردم

خاطره خوبی است که هنوز هم

تجربه اش می کنم

اما نمی دانم

تا کدام روز با من خواهد ماند

سالها گذشته است

آغوشت را بخواهم

مضیقه ای است

این بغلها نه آغوش است

نه بوس

***

فقط بادی است که می وزد

چشم به در دارد این مجنون

تو بودی که اول بار

مجنون خواندی مرا

و من

همچنان دیوانه ام

و

نمی دانم می زنم

شود که روزی به سحر برخیزم

هوای عاشقی است هنوز

حتی

به چند خط قانع می شوم

و خوب است که تو می دانی

فاصله

چه راه کوتاهی است

به چشم خیره شده بودم

چشمان تو را

خوب یادم می آید

آن روزها

گیرایی خوبی داشتند

کشمکشی است

میان من و من

تو و تو

چه نگاه خامی است

اگر من را

و تو را

اینگونه

نبینیم

باز همان دیوانگی همیشگی

هر از گاهی از درون می لرزم

صدا و بوی آشنای تو

که برایم تازگی دارد

هوش ربایی می کند

و من باز نمی دانم می زنم

08/06/78

طعم آن چیپسها را به یاد داری؟

و همیشه با مزه لیموی تو

و دوغ آبعلی

***

قرار بود ننویسم

نشد، تو نخوان

دندانه دندانه می شود

این لبه نرم احساس

از تصور تصویر با تو بودن

یا نبودن

هنوز هم

هر کلمه صدای آرام من

به گوش تو فریادی است

نگفته ها را هم

چنان می شنوی

که من

روزی صدبار گفته ام

***

این تنت چه عریان است

این جنگجوی بدون زره

با هیچ زخمی

از میدان به در نمی رود

تیر را بیرون می کشد

و

همچنان

به سمت اویش می تازد

تو

دل

آرام نمی گیرد

از روزنه ای که هوایی بیاید

مست تر می تپد

حتی اگر

تو آن دورترها باشی

شیشه نازکی دارد عشق

می دمی در آن

می سازیش

و نگاه می کنی

دوستش داری

و

به ناگاه

ترکی بر می دارد

سکوتی طولانی

یک خداحافظی صمیمانه

و

بوسه ای روی گونه

***

اما شاید این

آرامشی است

برای هر دو ما

صدایت کردند

و من

اینجا نشسته ام

برابر این صفحه باز

و آخرین کلمه

که می بوسمت

آبدار